“Martwe prawo”. Nieprzestrzeganie prawa jest obecnie zjawiskiem dość powszechnym. Wśród społeczeństwa panuje przyzwolenie na łamanie przepisów, jeżeli zaś chodzi o działania samych organów mające na celu ściganie i egzekwowanie przestrzegania tychże przepisów, to i tu można stwierdzić, iż przepisy te nie są przepisami i zasadami obowiązującymi w danej społeczności. Mówiąc o nieświadomym braku reakcji ze strony odpowiednich organów na niedozwolone działania społeczeństwa, albo co gorsze, gdy podmiotom uprawnionym do ścigania “nie chce się” zareagować na łamanie prawa, można mówić jednocześnie o zjawisku tzw. “martwego prawa”. Mowa tu chociażby o obowiązującym a nieegzekwowanym zakazie rozpowszechniania utworów muzycznych objętych prawem autorskim-przypadków można by mnożyć. Również podczas czerpania korzyści majątkowych z cudzej prostytucji, nakłaniania bądź werbowania do niej można mówić o zjawisku znikomej egzekwowalności, a zatem prawo istnieje, ale niestosowanie się do niego czyni je prawem martwym. Źródła powszechnie i wewnętrznie obowiązujące. Źródeł prawa polskiego należy doszukiwać się w źródłach powszechnie obowiązujących oraz w źródłach wewnętrznie obowiązujących. Zgodnie z obowiązującą Konstytucją RP źródła powszechnie obowiązujące to ratyfikowane umowy międzynarodowe, Konstytucja i ustawy, rozporządzenia, akty prawa miejscowego i wydawane przez Prezydenta RP, w określonych w Konstytucji wypadkach, rozporządzenia z mocą ustawy. Do źródeł powszechnie obowiązujących zaliczamy także przepisy stanowione przez organizację międzynarodową, jeżeli w umowie międzynarodowej przewidziano skuteczność owych przepisów w prawie wewnętrznym. Do źródeł prawa obowiązującego wewnętrznie zalicza się zarządzenia i uchwały Rady Ministrów. Zakres tego typu źródeł jest, w odróżnieniu do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, uznawany za otwarty, a sama Konstytucja nie wymienia ściśle aktów prawnych do nich należących. Za źródło prawa uznaje się także prawo pracy. Kwestią sporną pozostaje pytanie czy prawo zwyczajowe należy uznać za źródło prawa.
Biznes, praca i pieniądze
Pieniądze, finanse, praca
Stosowanie prawa
Czym jest norma prawna?
Definicja normy prawnej i jej charakter. To nic innego jak nakazana/zakazana norma postępowania, wiążąca prawnie, a zawarta w przepisach. Mówiąc o normie nie sposób nie wspomnieć o jej generalnym charakterze, który mówi, że dany sposób zachowania zawarty w przepisach, nie jest skierowany to danej osoby, jej odbiorcą jest określona nazwą rodzajową grupa podmiotów (podatnik). Abstrakcyjny charakter normy mówi zaś, iż od adresata wymagane jest określone zachowanie, w przypadku, gdy zachodzą ściśle określone w normie okoliczności. Kolejne przymioty normy prawnej to jej dyspozytywny/imperatywny charakter. Dyspozytywny charakter – norma obowiązuje, gdy nie zostało ustalone inaczej; widoczne w zwrotach: “Jeżeli strony nie postanowią inaczej to..”. O imperatywnym charakterze normy mówimy, jak sama, gdy dana norma prawna obowiązuje zawsze.Pojęcie normy i przepisów prawnych przeplata się wzajemnie – normy prawne są zawarte w przepisach prawnych. Norma może zawierać się w kilku przepisach, lub jeden przepis może zawierać kilka norm. Definicja prawa. Prawo jest systemem wszystkich norm prawnych, które mają na celu regulowanie stosunków społecznych i norm pochodzących od państwa, a które może ich owo państwo użyć za pomocą środków przymusu. Prawo określa pewien sposób zachowań. Winien on być przestrzegany przez społeczeństwo. Prawo określa ponadto zasady odpowiedzialności w przypadku naruszenia tychże wzorców zachowań. Podstawowe obszary i dziedziny prawa to prawo cywilne – normy, które regulują określone stosunki społeczne za pomocą metody opartej na równorzędności podmiotów i braku podporządkowania (metoda cywilno-prawna); prawo administracyjne – normy regulujące stosunki społeczne za pomocą metody opartej na nierównorzędności podmiotów, podporządkowaniu obywatela względem prawa (metoda administracyjno-prawna); prawo karne – normy regulujące stosunki społeczne w oparciu o stosowanie kary (metoda karna). Kryterium rozróżnienia innych dziedzin prawa, np. prawo podatkowe, pracy, jest, jak nazwa mówi, przedmiot regulacji prawnej.
Luki w prawie
Przyczyny, jak je “wypełnić”. Luki w prawie, o których często się wspomina, to innymi słowy brak uregulowań prawnych dla określonych stosunków panujących w społeczeństwie. Istotną rolę odgrywa tu sam ustawodawca, który ustanawiając nowe przepisy i regulacje, z braku doświadczenia, świadomie pozostawia luki. Kolejną przyczyną jest niemożność przewidzenia przez ustawodawcę wszystkich ewentualności, a prawo ich nie normuje. Aby wypełnić luki w prawie stosuje się następujące metody:- analogia prawa – dany stan faktyczny nie jest podobna do innych uregulowanych przepisami. Sąd orzeka wówczas w oparciu o stworzoną przez siebie normę wyprowadzoną z ogólnych zasad prawa. Norma ta służy wyłącznie rozstrzygnięciu danej sprawy.- drugą metodą mającą na celu wypełnienie luki jest analogia w oparciu o ustawę – zachodzi ona w momencie, gdy normy prawne odnoszące się do stanu innego ale podobnego dostosowane zostają do danej sytuacji.Prawo karne wyklucza powyższe, gdyż karać można jedynie za czyny zabronione w ustawie. Definicje, rodzaje wykładni. Normą prawną będziemy nazywać jednostkę systematyzacyjną aktu prawnego (artykuł, paragraf, ustęp, punkt, litera). Norma prawna to wzorzec zachowania składający się z elementów zawartych w przepisach. Przepis natomiast stanowi wyrażoną w tekście prawnym jednostkę techniczną. W ramach relacji między przepisem a normą prawną należy wspomnieć o wykładni prawa, która jest niczym innym jak odpowiednim procesem ustalenia znaczenia przepisów prawa. Przedmiotem interpretacji są zatem nie normy a przepisy prawa. Przyczyną dokonywania interpretacji prawa są między innymi niejednoznaczność języka naturalnego i języka prawnego ale również wprowadzanie przez samego ustawodawcę owej niejednoznaczności celem pozostawienia stosującym prawo swobody w jego interpretacji.Ze względu na metody wykonywania wykładni wyróżniamy: wykładnię językową, systemową, historyczną i celowościową. Ze względu na podmiot dokonujący wykładni wyróżniamy: wykładnię doktrynalną, autentyczną, praktyczną, legalną.